Selectieheer

Bij gebrek aan rode draad, beginnen we maar eens met “Mtwara Close” waarin deze week Lucas centraal staat. Hij wordt vandaag 4 jaar en geeft een groot verjaarsdagsfeest. Normaal worden dan alle kinderen van de klas uitgenodigd. Niet zo bij Lucas. Drie vierden van zijn klas mag immers niet komen: David niet “want die hij heeft mij een kaka genoemd”, Muriel niet “want die zegt dat ik stink”, Arthur niet “want die heeft mijn appel afgepakt”, Joëlle niet “want die wil altijd met mijn fiets rijden”, enz.. Ook Victor’s liefje Emma is niet welkom “want die zaagt”. Zijn lijn is glashelder: iedereen die hem ooit eens heeft geplaagd of aan zijn kop heeft gezeurd mag thuisblijven. Populariteit kan hem gestolen worden, het aantal cadeaus dat hij daardoor misloopt ook. Zij die wel mogen komen, zijn uitverkorenen en worden ook zo behandeld. Om hen het goede nieuws te melden ging Lucas als volgt te werk. Onder het mom “ik moet je iets vertellen” leidde hij de man/vrouw weg naar een rustig plekje waar hij hem/haar samenzweerderig in het oor fluisterde dat “jij naar mijn verjaardag mag komen”. Vervolgens keek hij de gast  indringend en veelzeggend in de ogen in afwachting van het antwoord. Niemand durfde te weigeren. Verder heb ik vannacht buiten kunnen slapen. En neen, het verhaal over mijn twee vrouwelijke collega’s zat er voor niets tussen, noch andere escapades. Onze electriciteit was nog maar eens uitgevallen en ook de generator liet het afweten met oververhittingsverschijnselen. Geen stroomvoorziening en dus ook geen air conditioning. Bij een temperatuur van 30°C (sorry, ik kon het niet laten) en een vochtigheidsgraad van 90% ondraaglijk om te slapen. Ik ben dus maar gewoon buiten gaan liggen, op mijn luchtmatras onder de blote sterrenhemel, met de koelte van de Indische Oceaan bries op mijn lijf… en het geluid van duizenden krekels, kikkers en zwerfhonden op de achtergrond. Ik heb goed geslapen, zij het dat ik door grasvlooien ben ontdekt en ik nu vol met kleine rode vlekjes sta. 

Ondertussen is ook de grote uittocht uit Dar es Salaam begonnen. Meer dan de helft van de expats die we kennen gaan naar huis voor kerst. De andere helft blijft hier maar zwermt uit over Tanzania. Alle hotels in Zanzibar zijn volzet ondanks prijzen die kunnen oplopen tot 500 USD per persoon per nacht. Hetzelfde geldt voor de luxe lodges in de nationale parken waar ze er speciaal voor de kerstperiode nog eens 200 à 300 USD bijkletsen. De kleine zelfstandigen, tenslotte, waaronder onszelf, gaan nergens heen en zoeken koortsachtig naar een plek om kerst- en/of oudejaarsavond door te brengen. Liefst in goed gezelschap en met veel en lekker eten en drinken. Het is daarbij zaak om vooral niet als eerste met de ogen te knipperen. Het nieuws dat die of die thuis een feest geeft, gaat immers supersnel rond en voor je het weet heeft X,Y en Z zichzelf al subtiel (of niet) uitgenodigd.  Het vraagt om een strenge selectieheer als Lucas om toch ergens de lijn te trekken. 

Net als vorige keer geef ik nog opmerkelijk nieuws uit de krant mee. Op 8 oktober 2007 kondigde de Tanzaniaanse Minister van Arbeid eenzijdig een verhoging aan van het minimum maandsalaris van 48.000 Tsh. (28 euro) naar 150.000 Tsh (100 euro)  met ingang van 1 november 2007.  Hiertegen is een storm van protest op gang gekomen onder leiding van de Confederatie van de Tanzaniaanse Bedrijven, zeg maar de Tanzaniaanse werkgeversorganisatie. Hun voornaamste argument is dat het nieuwe minimum veel te hoog is vergelijking met het minimum salaris dat geldt in de landen waarmee Tanzania op de lokale en regionale markten concurreert: India 46 euro, Bangladesh 28 euro, Pakistan 33 euro, Vietnam 30 euro, China 30 euro, Sri Lanka 25 euro, Nepal 18 euro, Nigeria 31 euro, Madagascar 19 euro, Kenia 54 euro en Uganda dat geen minimum kent. Dit zal leiden tot delocalisatie van de productie naar die landen en dus tot massale ontslagen in de Tanzaniaanse fabrieken.  Hun tweede argument is dat de geviseerde bedrijven de loonsverhoging uiteraard zullen doorrekenen aan de consument door de prijzen van hun producten en diensten te verhogen. Daardoor zal de loonsverhoging, voor hen die ervan kunnen genieten, uitdraaien op een nuloperatie. Belangrijker echter is dat voor hen die niet van de verhoging zullen kunnen genieten, geschat op 95% van de totale bevolking, het leven er aanzienlijk duurder zal op worden en hun welvaart dus zal dalen. 

Het verzet van de Confederatie heeft twee aanpassingen opgeleverd. Ten eerste, gaat de nieuwe regeling pas in op 1 januari 2008. Ten tweede, is het nieuwe minimum niet langer uniform van toepassing op alle Tanzaniaanse bedrijven. De Minister van Arbeid heeft zichzelf immers discretionaire bevoegdheden toegekend om, geval per geval, af te wijken van het vooropgestelde minimum… op basis van wat het betrokken bedrijf vermag te betalen. Maar aan wie? Aan de Minister zelf? Aan de politieke partij waartoe hij behoort? Of, zoals het hoort, aan zijn werknemers? Deze aanpassing zet natuurlijk de deur naar misbruiken en corruptieschandalen wagenwijd open… terwijl de Tanzaniaanse regering net deze week nog met veel poeha een nationale sensibiliseringscampagne aankondigde rond een nieuwe Anti Corruption Act 2007. Begrijpen wie kan. Of moet misschien de schijn worden gewekt dat corruptie voortaan strenger en doelmatiger zal worden aangepakt (onder druk van een aantal internationale donoren die hun financianciële steun daarvan afhankelijk hebben gesteld) terwijl men via de achterpoortjes van de wetgeving ongestoord verder doet?

In de Eerste Wereldoorlog zongen de Engelse troepen het al: “It’s a long way to Tipperary, it’s a long way to go”. Ik vrees dat het voor Tanzania niet anders is.  

Groeten, Karel